เหลือเวลาอีกเพียง 6 วันเท่านั้น กับการทำงานในบริษัทแห่งแรกของเรา
คิดๆ แล้วก้อใจหายนะ -*- เรื่องที่ทำให้รู้สึกแย่มันเยอะมาก แต่ว่าก้อมีเรื่องที่ทำให้รู้สึกดีๆ ไม่น้อยเหมือนกัน
มันก้อเป็นประสบการณ์ที่ดี ที่น่าเก็บไว้เป็นความทรงจำส่วนหนึ่งในชีวิต ที่นี่ให้อะไรหลายๆ อย่างกับเรา
** ที่นี่ทำให้เรารู้ว่าสังคมของคนทำงานกับสังคมของนิสิตอย่างที่เราเคยผ่านมา มันต่างกันอย่างสิ้นเชิง
** ที่นี่ทำให้เรารู้จักกับคำว่า "ใส่หน้ากากเข้าหากัน"
** ที่นี่ทำให้เรารู้ซึ้งกับการทำงานที่มีแต่ผู้หญิงว่ามันมีแต่ความน่าเบื่อ จุกจิก วุ่นวาย อิจฉา แก่งแย่ง นินทา และอีกหลายๆ อย่าง
** ที่นี่ทำให้เรารู้ว่าความอดทนต่อความกดดันมันเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดเรื่องหนึ่งในการทำงาน
แต่ที่นี่ก้อทำให้เราเรียนรู้งานหลายๆ อย่าง ทำให้เรามีประสบการณ์ที่จะนำมันไปใช้ต่อไปในการทำงานที่อื่น ทำให้เรารู้จักที่จะวางตัวต่อเพื่อนร่วมงาน และก้อทำให้เราได้พบเพื่อนใหม่ๆ ที่ทั้งดีและร้าย
เชื่อเถอะว่า ถึงแม้เราจะเคยโกรธ เคยเกลียด เคยกลับบ้านมาร้องไห้ แต่เมื่อผ่านมันไปแล้ว เราจะต้องกลับมาขอบคุณสิ่งเหล่านี้ที่มันเป็นภูมิต้านทานให้กับเรา
เคยมีแต่คนบอกเราว่า "โลกนี้มันไม่ได้เป็นสีชมพูอย่างที่เราคิด" หลายๆ คนเลยล่ะที่เป็นห่วงเรา เพราะความคิดแบบนี้ของเราทำให้เราต้องเจอกับอะไรร้ายๆ มาเยอะ
ถึงตอนนี้เราก้อยังเชื่อว่าถ้าเราทำดีกับทุกๆ คน มันจะต้องมีสักคนแหละน่าที่ไม่ทำร้ายเรา ถึงแม้จะไม่ดีตอบกับเราก้อตาม แค่ไม่ทำร้ายเราอ่ะ มันต้องมีอยู่สักคนแน่ๆ แค่นี้ก้อทำให้รู้สึกดีแล้ว จิงๆนะ
เราเคยเขียนถวายในหลวงว่า "จะคิดดี แล้วก้อจะทำดีต่อทุกๆ คน" ทุกวันนี้เราก้อตั้งใจที่จะทำอย่างนี้ต่อไปนะ >_<
PS: ** โป้ง ต่าย น้องตั๊ก ถ้าพวกแกได้มีโอกาสอ่านบล็อกอันนี้ของเรา พวกแกคงด่าเราที่โง่ที่จะคิดแบบนี้ต่อไปอีก เรารู้ว่าพวกแกห่วงเรา เราก้อระวังตัวมากขึ้นมากๆ เลยนะ ไม่เชื่อใครง่ายๆ อีกแล้ว (-_-)(_ _)(-_-) จิงๆ น้า
** คนๆ นั้นน่ะ ถ้าได้มาอ่าน เราก้ออยากจะขอบคุณหลายๆ ที่เธอทำให้ ทั้งความรัก ความห่วงใยมากมายที่มีให้ขอบคุณจิงๆ นะ เราเองก้อรักเธอไม่มากมายเท่าไหร่หรอก ก้อแค่เท่ากันกับที่เธอรักเราแค่ที่ผู้หญิงคนนึงจะรักคนๆ นึงได้
ถ้าใครบางคนทำให้เราได้มาเจอกัน แล้วใครบางคนทำให้เราได้รักกัน ก้อขอให้ใครบางคนนั้นทำให้เราได้รักกันและอยู่ด้วยกันอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆ นะ
